همیشه گفتن "کی داده و کی گرفته" اما این روزا، اتفاقا، کاملا برعکسه. شده اهرمی برای زور گفتن هایی ک توانایی مقابله با اون نداری. متاسفانه وقتی هم مقابله میکنی با این تعداد بالا، میگن، "اگه اهمیت باشه، مخالفت نمیکردی، کی داده کی گرفته و فقط برای خوشحالیه منه" من میتونم تمامی امتیازاتی ک من دارم به عنوان مرد رو بهت بدم، حتی علاوه بر اونها، عرف جامعه رو هم بهت بدم، اما همیشه روزهای خوش نیست و با بودن افرادی ک واقعا برای من ترسناکن، هیچ وقت این اجازه رو به خودم نمیدم ک قبول کنم. چون من عملا زندگیی که معامله باشه رو دوست ندارم حتی اگه به شما، سوریه این حرفا و عرف جامعه است. آها، راستی، حرف از عرف شد. اگر عرف ملاکه، تعداد هم باید عرف باشه، اگر عرف ملاک نیست و تعیین نکردنش هم هیچ خدشه ای به عرف وارد نمیکنه! هیچ وقت یک نفر رو به خاطر خواست های زیادت، بازخواست نکن، چون اگر جاها عوض بشن، عمرا مرد عمل باشی.

شش سال پیش که بزرگترین تغییر مکان زندگیم اتفاق افتاد، همیشه لبخند رو لبم بود. یه پسر بشاش و شاد، ک هیچ گله ای از زندگی نداشت. اینقده خوش بودم و شاد که یادمه خانومی ک باهاش کار میکردم تا چندین ماه از این ناراحت بودم ک چرا وقتی با من حرف میزنه من همیشه لبخند میزنم و همیشه میگفت رعایت کن. در صورتی به جرئت میتونم بگم در تمامی زمینه ها من از اون خانوم سر بودم (اعتماد به سقفو :) ) خلاصه این یه مثال بود، گذشت و گذشت و گذشت. اتفاقات خوب و بد زیادی افتاد و تا اینکه الان ساعت حدود 2:27 من دارم تایچ میکنم و اصلا اون چیزی ک قبلا بودم، نیستم. درسته بزرگ شدم، خواست هام فرق کرد، بینشم به زندگی تغییر کرده و هزار و یک دلیلی که ممکنه بیارم و توجیه کنم این رفتارو، اما باز هم توجیه کننده نیست و من کلافه ام از این پسری که هستم . پبنوشت: ولی تو بخند که بخندم.

خیلی زندگی شما متفاوت خواهد بود اگر پدر ثروتمند داشته باشید تا پدر فقیر. اما اینکه آینده شما چطور رقم میخوره، دلیلی بر جمله قبلی نیست. کما اینکه خیلی ها اینو ثابت کردند. هدفم نوشتن حرف تکراری و از اونایی ک ادم بزرگا میزنن، نیست. من فقط میخوام بگم که درک کردن شرایطی که شما در آن زندگی میکنید، بسیار مهم و حیاتی هست. شما میتوانید هر لحظه، از تمام داشته های مادی خود استفاده ببرید اما ممکنه اولویت های دیگری هم در زندگی برای شما وجود داشته باشد ک اون اولویت ها، معیار هزینه کردن میشه. این هزینه کردن، فقط به مسائل مادی مربوط نمیشه، پدر ثروتمند و فقیر هم فقط به مسائل مادی مربوط نمیشه. شما ممکنه از نظر مادی همه جوره تامین باشید اما ایا تمام محبتی که به شما تقدیم میشه به مسائل مالی بر میگرده؟ قطعا اینگونه نیست و در تمامی ابعاد زندگی، وجود پدر ثروتمند و ضعیف (که بهتره به خانوده ثروتمند و فقیرتعمیم بدهیم) بر زندگی شما تاثیر گذار خواهد بود. هیچ وقت خودتونو برای شرایطی ک در اختیارتون نبوده، سرزنش نکنید. اما مهمتر از اون، به اون شرایط هم عادت نکنید و تلاش کنید که خودتون بشین خانوده ای ثروتمند نه فقیر.

وقتی یک موضوع رو خودت نشنیدی و نقل به مضمون بوده، نباید اونو کاملا قبول کنی.

اما اگر کاملا قبول کردی، باید مخاطبت هم که خودش حرف مورد نظر رو نشنیده و اونو نقل به مضمون بیان میکنه، باید بپذیری.

در غیر این صورت، حرفت کاملا از روی تعصب به فرد گوینده است.

"هر آنچه را که برای خود نمیپسندی، برای دیگران هم مپسند."

ایران، یک کشور اسلامی است و طبق قوانین شرعی، در ازدواج، بر مرد واجب است که مهریه ای مشخص برای زن تعیین کند. شرط لازم بودن و اجباری بودن مرهیه، در سالام وجود داره و مهمتر اینکه قبل از اولین نزدیکی، مرد باید مهریه را تام و کمال به زن پرداخت کند وگرنه زن بر اون حرام واهد بود. جای این موضوع که این روال عموما در انجام نمیشه ولی قسمت بعدی، بالا بودن مقدار مهریه است. طبق قانون، هر وقت زن مهریه را طلب کند، مرد بایستی مهربه را پرداخت کن. اگر مهریه باالتر از 110 سکه باشد، باید 110 را برداخت کن و ما بقی را در صورت توانایی مالی داشتن پرداخت کند. اگر مرد، توانایی مالی پرداخت 110 سکه را نیز نداشته باشد، به محض درخواست زن، مرد روانه زندان میشود وبه جرگه هزاران زندانی مهریه، وارد میشود و دور هم میگویند و میخندند. اینکه دادن و گرفتن مهریه درسته و غلط، کاری باهاش ندارم. اما مهمترین قسمتش اینه ک چرا تعداد بالا؟ دلایل متفاوتی میتونه این تعداد داشته باشه اما بدترین قسمتش اینه ک میگن "کی داده و کی گرفته". برای من هیچ گونه توجیهی وجود نداره وقتی میخوای مهریه رو نگیری، اینقدر باال بنویسی. قطعا یه کورسوی امیدی بهش داری که ابن تعادد زیاد دلیلی باشه بر تن دادن مرد به خواست های زن و با معاملات بعد که زن امتیاز از مرد بگیرد و هزاران دلیلی که ماشاالله در این کشور کم نیست. من حیث المجموع، بزرگترین وکلای خانواده،

بچه ک بودیم، وقتی چیزی میخواستیم اینقدر گریه میکردیم ک اخرش خسته میشدن و از صدای گریه هامون ناراحت (شاید ) اخرش به خواستمون تن در میدادن. رفتار خیلی از خانوما در جامعه هم دقیقا اینجوری شده. تا زمانی ک هر چی بگن و بگی چشم، بهترین دختر دنیاست برات. اما وقتی نظر مخالف داری باهاش، قهر میکنه، تحویل نمیگیره، ووو خلاصه اونقدر رو مخت میره ک اعصابت خراب شه، اخرش بگی باشه ، اینم قبول. ولی از یه جایی ب بعد، دیگه توانی نیست برای "باشه" گفتن. این حربه همیشه جوابگو نیست. یه روزی یکی کم میاره و میزنه همه دیوارهایی که روش یادگاری نوشته بودی رو خراب میکنه و دلیلش هم تنها خود شمایی دختر خوب.

یه وقت هایی هست که باید خوب و بد رو کنار هم بزاری و تصمیم بگیری. اون خوب و بدها رو فقط و فط خودت میدونی تعیین کنی کدومشون خوب هستند و کدوم، بد. شاید تجویز یان دستور، خیلی راحت باشه، اما وقتی وزن هر یک از موارد میره بالا بطوریکه کوچترین اشتباهی در قرار دادن هر یک از امعیارها در دسته های خوب و بد و حتی وزن دهی این معیارها ممکنه همه چی رو بهم بریزه. مهمترین قسمت تصمیم گیری در این شرایط، داشتن یه نفره ک بتونه از بیرون به مساله نشون بده و تمام زوایا رو ببینه و کاملا تعریف دقیقی از وضعیت رو برات روشن کنه.

اتفاقات یکی پس از دیگری می افته و من هر روز استرس زندگیم کم ک نمیشه، زیادتر هم میشه. با این وجود نمیدونم من اون بامه هستم ک باید برفم بیشتر باشه، یا دارم به خود روحیه میدم.